...เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม...
 
 
+++++++++++++++++++++++++++
 
(ไม่ได้ใช้ดิสต์นี้นานมาก)
 
ลูซิเฟอร์ ออซ ไอร์ริช บ้านสลิธีริน ปี6 เวอร์ชั่นข้อมูลละเอียดยิบ ขอส่งการบ้านวิชาคาถาครั้งที่ 1ครับ
 
จากผลสุ่มผมได้...ซาลาแมนเดอร์(Salamander)
 
...เอาล่ะนะ... 
 
แมนเดรกหนึ่งในสามต้น จำนวนสามต้น...พร้อม
 
ขนฮิปโปกริฟ หนวดเทนจัง ขนครัป อย่างละสิบเซนติเมตร...พร้อม
 
กลั้นใจแล้วนับหนึ่ง...สอง...สาม!!!
 
...Magische Gescheppe...
 
...........................................................
 
...........................................
 
...............................
 
..................
 
......
 
...
 
.
 
อ๊ะ...โป๊ๆ
ขอเวลาจับเด็ก(?)ใส่เสื้อผ้าก่อนครับ
 
.
 
...
 
......
 
..................
 
...............................
 
...........................................
 
...........................................................
 
ค่อยยังชั่ว...ใส่เสื้อผ้าผมได้(ถึงจะไม่พอดีก็เถอะ)
 
 
ชื่อ : ออรัม Aurum
อายุ : ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าสิบ
ลักษณะ : สูง ??? หนัก ???  (เขาไม่ยอมให้วัด)
ผมสีดำสนิท ตาสีทอง
นิสัย : ชอบวิ่งหนีผม(เพราะอะไร ไม่เข้าใจ)
 
~วันที่หนึ่ง~
วันนี้เป็นวันแรกที่ผมเริ่มเลี้ยง "เด็ก" ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่ผมคุยกับออรัม เขาต้องหันหน้าหนี ไม่ก็ถอยหนีด้วย แถมยังหน้าแดงๆ ผมกลัวเขาจะป่วยเพราะไม่ชินกับร่างนี้ ผมเลยฝากเขาไว้กับไลย์แล้วออกไปหาสมุนไพรมาตุนไว้ แต่พอกลับมา ออรัมกลับวิ่งมาเกาะเอวผมไว้แจเลย แถมยังตัวสั่นหงึกๆ น่าสงสารจัง ผมเลยต้มน้ำสมุนไพรให้เขาดื่มแล้วให้เข้านอนแต่หัวค่ำ เพื่อที่จะได้พักผ่อนเพียงพอ
 
~วันที่สอง~
จากเรื่องเมื่อวานผมเลยเขียนจดหมายไปหาท่านพี่เฟรย่าและพี่กราเซียสเพื่อปรึกษาพวกท่านว่าเลี้ยงเด็กยังไงดี แต่คำตอบที่ได้รับคือ...พวกเขาทั้งสองเกลียดเด็กเข้าไส้ เฮ้อ...แย่จัง
 
สุดท้ายผมก็ลองเลี้ยงเองดู...ก็ไม่ยากเท่าไร ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาไม่ยอมพูดกับผมกับมองหน้าผม...เศร้าจัง
 
~วันที่สาม+สี่~
สองวันนี้ขอรวบยอดครับ เพราะวันที่สาม ผมไม่มีเวลาจะเขียนบันทึก สองแฝดมาช่วย(กันป่วน)ผมเลี้ยงเด็ก ข้าวของกระจัดกระจายไปหมด แต่ยังดีที่ออรัมยอมพูดซะที นึกว่าจะไม่ได้ยินเสียงของเขาซะแล้ว
 
~วันที่ห้า~
คุณนอคมาช่วยผมเลี้ยงเด็กวันนี้ล่ะ ทุกอย่างก็ราบรื่นดี จนกระทั่งถึงเวลา...อาบน้ำนอน
 
ออรัมวิ่งหนีผมไปทั่วเลย จนกระทั่งคุณนอคจับบีบแก้ม...เน้นย้ำว่าบีบแก้ม ไม่ใช่บีบคอ(แต่ดีกรีความน่ากลัวไม่ต่างกันเล๊ย) แล้วพูดสั่งสอน
 
เท่านั้นแหละ...เป็นเด็กว่านอนสอนง่ายเลย ดีจัง
 
~วันที่หก~
ระหว่างไปเรือนกระจกกับออรัม ผมเจอเด็กโข่งด้วยล่ะ เขาทำข้าวกล่องมาให้ผมกับออรัมกิน อร่อยมากๆเลย ออรัมก็ท่าทางชอบมาก
 
~วันที่เจ็ด~
วันนี้วันสุดท้ายแล้ว ไม่อยากให้มาถึงเลย ออรัมเริ่มพูดกับผม เริ่มอ้อนผมเป็นแล้ว วันนี้ผมเลยนั่งร้องเพลงกล่อมเขาหลับ ก่อนที่เวทย์มนตร์จะหมดฤทธิ์ ผมไม่อยากบอกลาเขา
 
ถึงจะช่วงสั้นๆ แต่ผมก็ผูกพันกับเขามาก
 
...............................
 
..................
 
......
 
...
 
.
 
นี่...ขอบใจนะ
 
เจ้าตัวเล็ก
 
 
ผมรักเธอมากๆเลย
 
+++++++++++++++++++++++++++
 
จบ(แม่ง)ซักที
 
วาดดองไว้นานมาก แต่เขียนไปแบบเบลอสุดๆ
 
รอบหน้าจะพยายาม...พยายามเข็นพ่อแม่ลูกออกมาให้ได้นะ ///กัดผ้าเช็ดหน้า
 
รอบนี้มันฉุกละหุก

Comment

Comment:

Tweet