Rapunzel Garden

^0^ กรุณากดF5ด้วยฮะ ^0^ 

กลิ่นน้ำหอมและรสหวานของแยมมาแต่ไกลแบบนี้...

ดองมานานเท่าไรแล้วนะ - -

ในที่สุดก็ได้ฤกษ์งามยามดี(เหรอ?) เลขวันที่และชื่อเดือนถูกใจมาอัพ

อย่าเพิ่งโวยวายว่าไร้สาระ = =

วันนี้เมจะมาพูดถึงชีวิตมหาลัยที่กำลังดำเนินอยู่นะฮะ

อันดับแรกต้องท้าวความถึงการรับน้องของคณะที่เมกำลังศึกษาอยู่

อยากรู้ต้องลองอ่านในเอนทรี่ก่อนๆ(แต่จะมีคนอยากรู้เรอะ)

เขารับน้องกันตั้งแต่วันมอบตัว แต่เนื่องจากเมไม่ได้ไปเพราะติดสอบที่โรงเรียน จึงขาดการติดต่อนับจากนั้น วันเวลาผ่านไป นั่งรอรุ่นพี่ติดต่อมา จนล่วงเลยผ่านเดือนมีนา แม่เลยจับไปเรียนพิเศษภาษาอังกฤษ เพราะเห็นว่าอู้มานาน(นับตั้งแต่วันประกาศผล)ร่วมสองถึงสามเดือน

วันหนึ่ง ณ ปลายเดือนเมษา ขณะนั่งเล่นชิวๆอยู่บ้านก็...

"เง้อ~~~(?) =[]="เสียงร้องอุทาน ขณะเจอเพื่อนร่วมคณะทางบ้านในเด็กดี

เรียกได้ว่าดวงสมพงศ์กันสุดๆ

หลังจากนั้นก็ไปบ้าง โดดบ้าง จนมีครั้งหนึ่งหลังวันขึ้นสโม เมได้โดดไปงานเลี้ยงฉลองที่เพื่อนสมัยประถมคนหนึ่งจัดขึ้น(เผอิญว่าพวกแม่ๆยังติดต่อกันอยู่น่ะนะ)

ขอเรียกว่างานเลี้ยงหม่อมแม่ล่ะกัน

แล้วหลังจากนั้นก็มานั่งรอลุ้นว่าจะได้พักหออะไร(เพราะต้องไปเรียนแถวถิ่นทุรกันดารหนึ่งปี)

ปรากฏว่าได้หอหนึ่ง(ที่ตอนแรกคิดว่าแย่สุด) แต่พอไปอยู่ก็คิดว่าดีแล้วที่ได้หอนี้ เพราะห้องน้ำรวมมีเมดคอยทำความสะอาด เวลาอาบน้ำก็คุยกันไม่กลัวผีเท่าไร

และนี่ก็เชื่อมมาถึงชื่อบลอค...

ราพันเซลเป็นเรื่องของเจ้าหญิงที่โดนขังบนหอคอยใช่มิ

แล้วเผอิญว่าห้องของเมดันอยู่บนสุดด้านริมสุดที่เรียกได้ว่าเป็นระยะทางที่ไกลที่สุด

แถมเตียงยังอยู่ในสุดอีก(เวร)

มันจะไม่กลายเป็นเจ้าหญิงบนหอคอย ถ้าเพื่อนที่เมสนิทอยู่หอห้ากันหมดและเพื่อนร่วมคณะอยู่ชั้นสองชั้นสาม ในขณะที่เมถูกถีบขึ้นไปชั้นห้า

เวลาจะทำอะไรที เลยไปช้ากว่าชาวบ้านตลอด = ="

สุขภาพใช่ว่าจะดี วิ่งรอบสนามแค่ครึ่งรอบก็จะเป็นลมอยู่แล้ว บุ่ยๆ -3-

แต่โดยรวม ถือว่าโชคดีมากในด้านรูมเมท(คนอื่นจะตบตีกันอยู่รอมร่อ เพราะไม่อยากทำความสะอาดห้องน้ำส่วนตัว) ส่วนเมนี่ก็วิ่งไปเล่นทุกห้องที่เขาเปิดให้เพื่อนเข้าไปเล่นได้โดยไม่ว่าอะไร

เข้าห้องนู้น ออกห้องนี้ จนผลสุดท้ายไปหยุดอยู่ห้องเพื่อนสมัยประถม

อยากบอกว่าโลกกลมมากฮ่ะ = =

จบเอนทรี่ไว้แค่นี้ ราตรีสวัสดิ์นะฮะ ไว้เอนทรี่หน้าจะมาพูดถึงเพื่อนๆในมหาลัยให้ฟัง เมง่วงแล้ว